شمارش معكوس
Friday، January 26، 2007
It's Amazing
این که دلم خواست دوباره توی این صفحه بنویسم یعنی حالم خیلی خوبه. خوب بودنمو دقیق نمی دونم مدیون چی هستم. یعنی یک دلیل خاص نداره.
کتاب "دوستی با خدا" بالای یک قفسه خاکی وقتی روی چهارتا صندلی که روی هم گذاشته بودم تا لامپو عوض کنم در کمال عدم تعادل وایساده بودم اتفاقی پیدا شد.
رفاقت با آرمان دیر شروع شد. کند پیش رفت. بالا و پایینم برد. و یک شب خیلی اتفاقی توی حرفای روزمره یک آدم بی ربط این ارتباط (شکلش، معنیش و علتش) برام جا افتاد.
5 ماه قبل مریم کوچیکه که اتفاقی اومد و هم اتاقیم شد، بعد از هم اتاقیهایی که 6 سال با هم زندگی کرده بودیم، احساس غربت کردم. مریم کوچیکه با لحن یه کمی کشدار خاصش و حرکات بامزه دستاش موقع حرف زدن، با راحتی مخصوص خودش بهم نشون داد، واقعا نشون داد و برام جا انداخت که اگه آدم نگاه و قصد زیبابینی داشته باشه می تونه چقدر قشنگی توی صورت و حرکات و رفتار آدمای دور و بر و اتفاقهایی که هر روز پیش میان ببینه. مریم کوچیکه جذابیت هر روز با آغوش باز با دنیا و آدماش و اتفاقاش مواجه شدنو بهم نشون داد. نشونم داد که آدما آینه نگاهشون به دنیا هستن. آدمایی که به نظر جذاب و زیبا می رسند (نه صرفا ظاهری و در نگاه اول) دنیا رو به این شکل می بینند. ( این خصوصیت رو اولین بار قبل از مریم توی لادن کشف کردم ولی به اندازه الان برام ملموس نبود.)
...
هزارتا علت دیگه هم هست برای خوب بودن. همه اشو می شه خلاصه کرد توی یکی. توی علت العلل که وقتی یادش می افتم از نوک پا تا نوک موهام احساس شور عجیبی می کنم.
It's Amazing*
With the blink of an eye you finally see the light
It's Amazing
When the moment arrives that you know you'll be alright
It's Amazing
And I'm sayin' a prayer for the desperate hearts tonight
----------------------------------------------------------------------------------
* Amazing by Aerosmith
این که دلم خواست دوباره توی این صفحه بنویسم یعنی حالم خیلی خوبه. خوب بودنمو دقیق نمی دونم مدیون چی هستم. یعنی یک دلیل خاص نداره.
کتاب "دوستی با خدا" بالای یک قفسه خاکی وقتی روی چهارتا صندلی که روی هم گذاشته بودم تا لامپو عوض کنم در کمال عدم تعادل وایساده بودم اتفاقی پیدا شد.
رفاقت با آرمان دیر شروع شد. کند پیش رفت. بالا و پایینم برد. و یک شب خیلی اتفاقی توی حرفای روزمره یک آدم بی ربط این ارتباط (شکلش، معنیش و علتش) برام جا افتاد.
5 ماه قبل مریم کوچیکه که اتفاقی اومد و هم اتاقیم شد، بعد از هم اتاقیهایی که 6 سال با هم زندگی کرده بودیم، احساس غربت کردم. مریم کوچیکه با لحن یه کمی کشدار خاصش و حرکات بامزه دستاش موقع حرف زدن، با راحتی مخصوص خودش بهم نشون داد، واقعا نشون داد و برام جا انداخت که اگه آدم نگاه و قصد زیبابینی داشته باشه می تونه چقدر قشنگی توی صورت و حرکات و رفتار آدمای دور و بر و اتفاقهایی که هر روز پیش میان ببینه. مریم کوچیکه جذابیت هر روز با آغوش باز با دنیا و آدماش و اتفاقاش مواجه شدنو بهم نشون داد. نشونم داد که آدما آینه نگاهشون به دنیا هستن. آدمایی که به نظر جذاب و زیبا می رسند (نه صرفا ظاهری و در نگاه اول) دنیا رو به این شکل می بینند. ( این خصوصیت رو اولین بار قبل از مریم توی لادن کشف کردم ولی به اندازه الان برام ملموس نبود.)
...
هزارتا علت دیگه هم هست برای خوب بودن. همه اشو می شه خلاصه کرد توی یکی. توی علت العلل که وقتی یادش می افتم از نوک پا تا نوک موهام احساس شور عجیبی می کنم.
It's Amazing*
With the blink of an eye you finally see the light
It's Amazing
When the moment arrives that you know you'll be alright
It's Amazing
And I'm sayin' a prayer for the desperate hearts tonight
----------------------------------------------------------------------------------
* Amazing by Aerosmith
اهالي دوست داشتني اين ديار
