جمعه، بهمن ۱۶، ۱۳۸۳

نه؛ دیگر وقتی وارد اتاق عقبی شوی، پیرمرد با آن چشمهای آبی، صورت رنگ پریده و موهای یک دست سفیدش مثل تمام هشت سال گذشته روی همان تخت همیشگیش نخوابیده است.
چقدر دلم برای دعای خیرش و برای اینکه صدایش کنم "عمو جان" تنگ می شود.

شماره || ۱:۲۲:۰۰ ب.ظ.

|