جمعه، مرداد ۰۲، ۱۳۸۳

به پسرك و همه مهربانيش
 
نوشتن
 
کسی در اندرونم می نويسد، دستم را به حرکت در می آورد
سخنی می شنود، درنگ می کند،
کسی که ميان کوهستان سرسبز و دريای فيروزه گون گرفتار آمده است.
او با اشتياقی سرد
به آن چه من بر کاغذ می آورم می انديشد.
در اين آتشِ داد
همه چيزی می سوزد
با اين همه اما، اين داور
خود
قربانی است
و با محکوم کردن من خود را محکوم می کند.
 
به همه کس می نويسد
هيچ کس را فرا نمی خواند
برای خود می نويسد
خود را به فراموشی می سپارد
و چون نوشتن به پايان رسد
ديگر بار
به هيات من در می آيد.
 
اكتاويو پاز
ترجمه احمد شاملو

شماره || ۱۲:۵۷:۰۰ ق.ظ.

|