شمارش معكوس
چهارشنبه، آذر ۱۲، ۱۳۸۲
دستاويز و ... مانند محبت
دوست ندارم هر كي بهم مي رسه بگه اين چه قيافه ايه؟ چرا دپرسي؟ دوست ندارم از تنها بودن با خودم بترسم. از ساعتهاي قبل از خواب در تاريكي. گرچه نمي تونم نگاه خودمو ببينم، اما نگاهمو به آدما و اشيا دوست ندارم. حسشو دوست ندارم. دوست ندارم نفسم بند بياد. سرگرداني رو كه دچارش هستم دوست ندارم.
فرقي نداره جهان بيني آدم چي باشه، بالاخره براي زندگي يه دستاويز مي خواي. دستاويز چيزيه كه دم دسته، راحت پيداش مي كني، نه مثل خدا يا فال حافظ كه حسش گذرا ميشه بيشتر مواقع، هر چي كه بگي: شغل، درس، كتاب، آدم يا فراموشي. من هيچ كدومشو ندارم. يعني همه شو دارم اما هيچ كدوم واقعا منو به خودش جلب نمي كنه. راحت بگم نمي تونم آويزون هيچ كدوم بشم و زندگي كنم. بعد اين زندگي مي شه عين خوابگردي. همه حرفها ميشه غر. همه منظره ها ميشه غم انگيز. قيافه ات هم ميشه دپرس. غصه خيلي هنرمنده ها! مي مونه و دستاويز مي شه. يه وقتي مي رسه كه مي بيني آويزون همين غصه شدي و زنده موندي. زنده موندي و زندگي نمي كني...
***
گوش كنيد لطفا، با شما هستم آدماي مهربون عزيزم، لطفا اينو بفهميد كه گاهي بايد محبتتونو، حس همدرديتون، دلسوزيتونو كه توي دلتون قلمبه ميشه، همون تو نگه داريد. كار سختيه، نه؟ آخه آدم وقتي اين همه احساس مهربوني مي كنه، فكر مي كنه خيلي خوب و خيرخواهه! ولي مي دونيد گاهي وقتا آدم از محبت و دلسوزي و توجه و درنتيجه دخالت بيجا حالت تهوع بهش دست ميده. اونوقت اگه يكي روي اين مهربونيهاتون بالا بياره فكر مي كنيد كه بي شعور و خودخواهه و احساسات پاكتون جريحه دار ميشه.
بعضي وقتها، بعضي مسائل هست كه نبايد توشون دخالت كنيم. حتي اگه احساسات خيرخواهانه مون به غل غل بيفتند. مثلا وقتي رابطه دو نفر تموم شده و مشخصه كه تصميمشونو قاطعانه گرفتند، ديگه چه فايده كه ما بريم طرف يكي رو بگيريم يا براشون دل بسوزونيم يا راجع به اين مساله مرتب صحبت كنيم و افسوس بخوريم. كاش بفهميم كه گاهي نصيحت و دلسوزي مستقيم چاره كار نيست. كه با اين محبت كور كار رو سخت تر مي كنيم. كه اين محبت مي تونه نفرت انگيز و دردناك باشه و اونايي رو كه دوستشون داريم در شرايط بدي قرار بده.
اينو بخاطر دوستان خيلي عزيزم نوشتم. نه اينكه خودم از دست كسي دلخور باشم. خدا رو شكر تا حالا اينجا از اينجور محبت ها در امان بودم.
دوست ندارم هر كي بهم مي رسه بگه اين چه قيافه ايه؟ چرا دپرسي؟ دوست ندارم از تنها بودن با خودم بترسم. از ساعتهاي قبل از خواب در تاريكي. گرچه نمي تونم نگاه خودمو ببينم، اما نگاهمو به آدما و اشيا دوست ندارم. حسشو دوست ندارم. دوست ندارم نفسم بند بياد. سرگرداني رو كه دچارش هستم دوست ندارم.
فرقي نداره جهان بيني آدم چي باشه، بالاخره براي زندگي يه دستاويز مي خواي. دستاويز چيزيه كه دم دسته، راحت پيداش مي كني، نه مثل خدا يا فال حافظ كه حسش گذرا ميشه بيشتر مواقع، هر چي كه بگي: شغل، درس، كتاب، آدم يا فراموشي. من هيچ كدومشو ندارم. يعني همه شو دارم اما هيچ كدوم واقعا منو به خودش جلب نمي كنه. راحت بگم نمي تونم آويزون هيچ كدوم بشم و زندگي كنم. بعد اين زندگي مي شه عين خوابگردي. همه حرفها ميشه غر. همه منظره ها ميشه غم انگيز. قيافه ات هم ميشه دپرس. غصه خيلي هنرمنده ها! مي مونه و دستاويز مي شه. يه وقتي مي رسه كه مي بيني آويزون همين غصه شدي و زنده موندي. زنده موندي و زندگي نمي كني...
***
گوش كنيد لطفا، با شما هستم آدماي مهربون عزيزم، لطفا اينو بفهميد كه گاهي بايد محبتتونو، حس همدرديتون، دلسوزيتونو كه توي دلتون قلمبه ميشه، همون تو نگه داريد. كار سختيه، نه؟ آخه آدم وقتي اين همه احساس مهربوني مي كنه، فكر مي كنه خيلي خوب و خيرخواهه! ولي مي دونيد گاهي وقتا آدم از محبت و دلسوزي و توجه و درنتيجه دخالت بيجا حالت تهوع بهش دست ميده. اونوقت اگه يكي روي اين مهربونيهاتون بالا بياره فكر مي كنيد كه بي شعور و خودخواهه و احساسات پاكتون جريحه دار ميشه.
بعضي وقتها، بعضي مسائل هست كه نبايد توشون دخالت كنيم. حتي اگه احساسات خيرخواهانه مون به غل غل بيفتند. مثلا وقتي رابطه دو نفر تموم شده و مشخصه كه تصميمشونو قاطعانه گرفتند، ديگه چه فايده كه ما بريم طرف يكي رو بگيريم يا براشون دل بسوزونيم يا راجع به اين مساله مرتب صحبت كنيم و افسوس بخوريم. كاش بفهميم كه گاهي نصيحت و دلسوزي مستقيم چاره كار نيست. كه با اين محبت كور كار رو سخت تر مي كنيم. كه اين محبت مي تونه نفرت انگيز و دردناك باشه و اونايي رو كه دوستشون داريم در شرايط بدي قرار بده.
اينو بخاطر دوستان خيلي عزيزم نوشتم. نه اينكه خودم از دست كسي دلخور باشم. خدا رو شكر تا حالا اينجا از اينجور محبت ها در امان بودم.
اهالي دوست داشتني اين ديار
