پنجشنبه، مهر ۱۷، ۱۳۸۲

تنهايي ماه*

ماه امشبو ديديد؟ خيلي پاييزيه! بزرگ و نزديك. رنگش هم... راستي چه رنگيه؟ اسم اين رنگو نمي دونم. اون شعره بود كه مي گفت ماه بالاي سر تنهايي ست. خب؟ اما امشب خود ماه تنهاست، حس مي كنم.

در تمام طول تاريكي
سيرسيركها فرياد زدند:
"ماه، اي ماه بزرگ..."

در تمام طول تاريكي
شاخه ها با آن دستان دراز
كه از آنها آهي وحشتناك
سوي بالا مي رفت
و نسيم تسليم
به فرامين خداياني نشناخته و مرموز
و هزاران نفس پنهان، در زندگي مخفي خاك
و در آن دايره سيار نوراني، شبتاب
دقدقه در سقف چوبين
ليلي در پرده
غوكها در مرداب
همه با هم، همه با هم يكريز
تا سپيده دم فرياد زدند:
"ماه، اي ماه بزرگ..."

در تمام طول تاريكي
ماه در مهتابي شعله كشيد
ماه
دل تنهاي شب خود بود
داشت در بغض طلايي رنگش مي تركيد


-------------------------------------------------------------
*فروغ

شماره || ۷:۰۰:۰۰ ب.ظ.

|