شمارش معكوس
جمعه، شهریور ۲۱، ۱۳۸۲
به هيچ كس نگو. به هيچ كس. هيچ كس...
روياها همين طور بي خبر توي يه عصر گرم و پر از لذت تنبلي و بي برنامگي قدم به دنياي واقعي مي گذارند يعني؟ آدما از توي رويا بيرون مي پرن؟ چي شد كه اوني كه اين روزا توي پس زمينه ذهني من قدم ميزد و توي خيلي از لحظه ها پر رنگ تر از همه دنيا مي شد، امروز از ذهنم بيرون اومد و منو با خودش برد؟
تا حالا هيچ وقت قلبم اينطوري تاپ تاپ نزده بود. تا حالا هيچ وقت با اين اشتياق و عجله براي رفتن به جايي حاضر نشده بودم. تا حالا هيچ وقت در عرض يك دقيقه تصميم نگرفته بودم. تا حالا هيچ وقت نشونه اي به اين وضوح نديده بودم. تا حالا هيچ وقت اينطوري دنبال نشونه اي نرفته بودم.
شايد درست يك سال پيش بود. آره همين موقعها بود كه يه شب "يكي" كه قديمي بود و آشنا، توي يك لحظه رنگ تازه اي توي ذهنم پيدا كرد. داشت رانندگي مي كرد. من پشت سرش نشسته بودم و بيرونو تماشا مي كردم. نمي دونم چي شد كه يكهو توي همون يك لحظه توي ذهنم پريد و جابجا شد. صدام كرد: كجايي؟ گفتم: همين جا. دستاشو از روي فرمون برداشت و به پشتي صندليش گره كرد. به دستاش نگاه كردم و انگار بهم الهام شد كه ما دو نفر بيشتر از اين توي زندگي هم نقش خواهيم داشت...
امروز وقتي داشت رانندگي مي كرد و من روي صندلي كنارش نشسته بودم، به قلبم گفتم خودتو بسپار به جريان هستي. باز باش. جريان هستي رو پذيرا باش. نشونه ها رو دنبال كن و بهترين ها اتفاق مي افتند. آروم رومو برگردوندم به طرفش و سرمو به پشتي صندليم تكيه دادم. با خيال راحت نگاش كردم و احساس آرامش عجيبي بهم دست داد. براش حرف زدم. برام حرف زد. همون حرفايي هميشگي و عزيزي كه به همه دوستام ميزنم. همون حرفايي كه يعني من. به خودم گفتم آره دعا مي كنم.
به هيچ كس نگو. به هيچ كس. هيچ كس... ولي من به خودش گفتم. دلم خواست كه رو راست باشم. گفتم كه ديدنت يه نشونه بود. گفتم كه ديدنت اثبات دوباره من و خدا بود. گفتم كه توي پس زمينه ذهنم قدم ميزدي و امروز ناگهان واقعي شدي.
دعا مي كنم. اما نه براي عشق. نه براي تجربه تازه. نه براي همه چيزهايي كه هميشه مي خواستم. دعا مي كنم كه وقتي سر راه مسافري قرار مي گيرم، اگه قراره سنگ باشم يا يه درخت، يه نشونه باشم يا يه همراه، بهترين اوني كه بايد، باشم. كه اگه بايد رد پايي توي زندگي كسي به جا بذارم و بگذرم، نقشمو درست بازي كنم.
دلمو سپردم دست خدا و مي دونم كه بهترين ها اتفاق مي افتند.
روياها همين طور بي خبر توي يه عصر گرم و پر از لذت تنبلي و بي برنامگي قدم به دنياي واقعي مي گذارند يعني؟ آدما از توي رويا بيرون مي پرن؟ چي شد كه اوني كه اين روزا توي پس زمينه ذهني من قدم ميزد و توي خيلي از لحظه ها پر رنگ تر از همه دنيا مي شد، امروز از ذهنم بيرون اومد و منو با خودش برد؟
تا حالا هيچ وقت قلبم اينطوري تاپ تاپ نزده بود. تا حالا هيچ وقت با اين اشتياق و عجله براي رفتن به جايي حاضر نشده بودم. تا حالا هيچ وقت در عرض يك دقيقه تصميم نگرفته بودم. تا حالا هيچ وقت نشونه اي به اين وضوح نديده بودم. تا حالا هيچ وقت اينطوري دنبال نشونه اي نرفته بودم.
شايد درست يك سال پيش بود. آره همين موقعها بود كه يه شب "يكي" كه قديمي بود و آشنا، توي يك لحظه رنگ تازه اي توي ذهنم پيدا كرد. داشت رانندگي مي كرد. من پشت سرش نشسته بودم و بيرونو تماشا مي كردم. نمي دونم چي شد كه يكهو توي همون يك لحظه توي ذهنم پريد و جابجا شد. صدام كرد: كجايي؟ گفتم: همين جا. دستاشو از روي فرمون برداشت و به پشتي صندليش گره كرد. به دستاش نگاه كردم و انگار بهم الهام شد كه ما دو نفر بيشتر از اين توي زندگي هم نقش خواهيم داشت...
امروز وقتي داشت رانندگي مي كرد و من روي صندلي كنارش نشسته بودم، به قلبم گفتم خودتو بسپار به جريان هستي. باز باش. جريان هستي رو پذيرا باش. نشونه ها رو دنبال كن و بهترين ها اتفاق مي افتند. آروم رومو برگردوندم به طرفش و سرمو به پشتي صندليم تكيه دادم. با خيال راحت نگاش كردم و احساس آرامش عجيبي بهم دست داد. براش حرف زدم. برام حرف زد. همون حرفايي هميشگي و عزيزي كه به همه دوستام ميزنم. همون حرفايي كه يعني من. به خودم گفتم آره دعا مي كنم.
به هيچ كس نگو. به هيچ كس. هيچ كس... ولي من به خودش گفتم. دلم خواست كه رو راست باشم. گفتم كه ديدنت يه نشونه بود. گفتم كه ديدنت اثبات دوباره من و خدا بود. گفتم كه توي پس زمينه ذهنم قدم ميزدي و امروز ناگهان واقعي شدي.
دعا مي كنم. اما نه براي عشق. نه براي تجربه تازه. نه براي همه چيزهايي كه هميشه مي خواستم. دعا مي كنم كه وقتي سر راه مسافري قرار مي گيرم، اگه قراره سنگ باشم يا يه درخت، يه نشونه باشم يا يه همراه، بهترين اوني كه بايد، باشم. كه اگه بايد رد پايي توي زندگي كسي به جا بذارم و بگذرم، نقشمو درست بازي كنم.
دلمو سپردم دست خدا و مي دونم كه بهترين ها اتفاق مي افتند.
اهالي دوست داشتني اين ديار
