شمارش معكوس
چهارشنبه، تیر ۱۸، ۱۳۸۲
سلام رفيق،
حالت چطوره؟ هنوزم مياي اينجا و به من سر مي زني؟ هنوزم قبل از اينكه همديگه رو آن لاين ببينيم با خوندن وبلاگم از حال و روزم خبر داري؟ اين اصلا عادلانه نيست، آخه من از تو بي خبر بي خبرم! هنوزم تب داري؟! (راستي قرار بود برات يه اسم مستعار انتخاب كنم تا وقتي اينجا در موردت مي نويسم خودتو بشناسي! اما اونقدر با هم جر و بحث كرديم كه فرصت نشد اسم انتخاب كنيم. اگه بهت بگم "كله پوك" حتما خودتو مي شناسي! اما اين بي ادبانه نيست؟!)
مي دوني؟ تو تنها آدم آشنايي بودي كه خودم آدرس اينجا رو بهت دادم. چون فكر مي كردم خيلي باهات راحتم. فكر مي كردم مي تونم بدون دغدغه خودِ خودم باشم.(راستشو بخواي الان اين حرف يه كم برام عجيبه! خودِ خودم يعني چي؟) اما تو با خوندن اينجا از من رنجيدي، فكر كردي بهت دروغ گفتم. بعد وقتي من سعي كردم برات توضيح بدم كه برداشتت از نوشته هاي من اشتباه بوده، اول باور نكردي و بعد وانمود كردي كه قبول داري حرفامو. و من دوباره احساس كردم كه با تو چقدر راحتم. بعد چي شد؟ تو برگشتي سر خونه اول. گفتي من دروغ مي گم. به همين راحتي! حالا باهام قهر كردي؟ فقط مي خوام ازت يه سوال بپرسم، حتي يه لحظه هم پيش خودت فكر كردي كه من چه احتياجي داشتم كه به تو دروغ بگم؟ مگه منو تو به جز يه تاثير موج گونه و سيال، يه تاثير معنوي، تاثير ديگه اي هم توي زندگي هم داشتيم؟ آخه چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا من بايد به تو دروغ مي گفتم؟ هميشه فكر مي كردم اگه يه روز عاشق بشم دو نفر هستن كه خيلي زود اينو بهشون مي گم، يكي تو و يكي آقاي برادر بزرگتر. هميشه بهت گفته بودم كه تو خيلي شبيه آقاي برادر بزرگتر هستي و از بعضي جهات به همون نزديكي. مي خوام بگم اگه تو فكر مي كني من تصوراتت رو خراب كردم، تو هم تصورات منو خراب كردي. اصلا اين حرفا چه فايده داره؟ لابد الان باز مي گي كه گير دادم بيخودي. مي گي حال و حوصله نداري. راست مي گي. بهتره بحث نكنيم. مي خواستم يه چيزي بگم فقط، شايد حرف آخر باشه، اينو فقط به خاطر خودت مي گم دوستم، همه آدما با رفتارها، افكار و روياهاشون لزوما توي قالبهاي خشك و از پيش ساخته ما نمي گنجند. آدما رو نبايد دسته بندي كرد. هر آدمي به اندازه خودش خاص و درخشانه. اين بي انصافيه كه بگي همه مثل هم هستند. همه دروغگو و يا مهربونند. اميدوارم منظورمو فهميده باشي. ديگه مهم نيست كه فكر كني من دروغ گفتم يا نه. چيزي كه برام مهمه اينه كه در مورد آدماي ديگه اشتباه نكني. مهم اينه كه توي اين مدت دوستيمون يه تاثير مثبت كوچولو توي زندگيت گذاشته باشم همونطور كه تو چيزهاي منحصربفردي رو به من ياد دادي.
خدانگهدارت باشه رفيق
حالت چطوره؟ هنوزم مياي اينجا و به من سر مي زني؟ هنوزم قبل از اينكه همديگه رو آن لاين ببينيم با خوندن وبلاگم از حال و روزم خبر داري؟ اين اصلا عادلانه نيست، آخه من از تو بي خبر بي خبرم! هنوزم تب داري؟! (راستي قرار بود برات يه اسم مستعار انتخاب كنم تا وقتي اينجا در موردت مي نويسم خودتو بشناسي! اما اونقدر با هم جر و بحث كرديم كه فرصت نشد اسم انتخاب كنيم. اگه بهت بگم "كله پوك" حتما خودتو مي شناسي! اما اين بي ادبانه نيست؟!)
مي دوني؟ تو تنها آدم آشنايي بودي كه خودم آدرس اينجا رو بهت دادم. چون فكر مي كردم خيلي باهات راحتم. فكر مي كردم مي تونم بدون دغدغه خودِ خودم باشم.(راستشو بخواي الان اين حرف يه كم برام عجيبه! خودِ خودم يعني چي؟) اما تو با خوندن اينجا از من رنجيدي، فكر كردي بهت دروغ گفتم. بعد وقتي من سعي كردم برات توضيح بدم كه برداشتت از نوشته هاي من اشتباه بوده، اول باور نكردي و بعد وانمود كردي كه قبول داري حرفامو. و من دوباره احساس كردم كه با تو چقدر راحتم. بعد چي شد؟ تو برگشتي سر خونه اول. گفتي من دروغ مي گم. به همين راحتي! حالا باهام قهر كردي؟ فقط مي خوام ازت يه سوال بپرسم، حتي يه لحظه هم پيش خودت فكر كردي كه من چه احتياجي داشتم كه به تو دروغ بگم؟ مگه منو تو به جز يه تاثير موج گونه و سيال، يه تاثير معنوي، تاثير ديگه اي هم توي زندگي هم داشتيم؟ آخه چرا؟ چرا؟ چرا؟ چرا من بايد به تو دروغ مي گفتم؟ هميشه فكر مي كردم اگه يه روز عاشق بشم دو نفر هستن كه خيلي زود اينو بهشون مي گم، يكي تو و يكي آقاي برادر بزرگتر. هميشه بهت گفته بودم كه تو خيلي شبيه آقاي برادر بزرگتر هستي و از بعضي جهات به همون نزديكي. مي خوام بگم اگه تو فكر مي كني من تصوراتت رو خراب كردم، تو هم تصورات منو خراب كردي. اصلا اين حرفا چه فايده داره؟ لابد الان باز مي گي كه گير دادم بيخودي. مي گي حال و حوصله نداري. راست مي گي. بهتره بحث نكنيم. مي خواستم يه چيزي بگم فقط، شايد حرف آخر باشه، اينو فقط به خاطر خودت مي گم دوستم، همه آدما با رفتارها، افكار و روياهاشون لزوما توي قالبهاي خشك و از پيش ساخته ما نمي گنجند. آدما رو نبايد دسته بندي كرد. هر آدمي به اندازه خودش خاص و درخشانه. اين بي انصافيه كه بگي همه مثل هم هستند. همه دروغگو و يا مهربونند. اميدوارم منظورمو فهميده باشي. ديگه مهم نيست كه فكر كني من دروغ گفتم يا نه. چيزي كه برام مهمه اينه كه در مورد آدماي ديگه اشتباه نكني. مهم اينه كه توي اين مدت دوستيمون يه تاثير مثبت كوچولو توي زندگيت گذاشته باشم همونطور كه تو چيزهاي منحصربفردي رو به من ياد دادي.
خدانگهدارت باشه رفيق
اهالي دوست داشتني اين ديار
