سه‌شنبه، خرداد ۰۶، ۱۳۸۲

دلم مي خواست اين نوشته يك قطعه موسيقي بود مثل هماني كه روي وبلاگ بريدا ست. و من در آن مي گفتم كه هيچ آدمي معمولي نيست. كه هر كس صاحب يك نور درخشان است. كه خوب بودنِ هميشگي، قابل اطمينان بودن، ثبات داشتن و ديگران را در پيچيدگيها و سرگردانيهاي خود سهيم نكردن به معناي عادي و خسته كننده بودن نيست. كه حالا مي فهمم "كاش عظمت در نگاه تو باشد، نه در آنچه به آن مي نگري" يعني چه. كه اين درك تازه را مديون دو روز دريا، ساحل ماسه اي، آتش و حضور صبور و خوب رضا هستم و چشمان مهربان و هشيار نيوشا. كه من عاشق خاطرات خوبم و آدمهاي به ظاهر معمولي با نورها و شعله هاي درخشان كه تازه مي شوند و تازه مي شوند و تازه مي شوند...

شماره || ۱:۲۶:۰۰ ب.ظ.

|